Over het beroep van etaleur/ deel 2

Aansluitend op mijn vorige blog wil ik hier graag even neerschrijven hoe het er “vroeger” aan toe ging.
“Vroeger”, ik bedoel hiermee 30 jaar geleden toen in mijn handelsregister en btw- nummer ging ophalen en als zelfstandige besloot door dit leven te gaan, om het met zware woorden te zeggen.

Dan sta je daar met je papieren in de hand, wetende dat binnen 3 maanden de eerste rekeningen binnen gaan komen, maar ook de wetenschap dat je nog geen enkele klant hebt. Dus was het de hoogste tijd om de koe bij de horens te vatten.
Maar in dit geval waren het geen koeien maar klanten dat ik nodig had 😉
Ik had tijdens mijn schoolperiode stageplaatsen moeten zoeken, winkeliers dus waar ik in het verleden gratis de etalage ging maken als voorbereiding voor mijn latere loopbaan als etaleur. Ik besloot eerst deze mensen aan te spreken nu in toch als zelfstandig ondernemer gevestigd was en hun dezelfde dienst kon aanbieden dan toen ik nog op school zat. Maaaaar … er was wel een klein verschil, dit maal moest er wel betaald worden, dus besloten de meesten toch maar terug zelf hun etalage te verzorgen. Ik had juist één uitzondering op deze regel en die klant zou ik dan ook uitgerekend nog één keer betalend mogen verder helpen.

Dan maar met mijn visitekaartjes de baan op. Gelukkig had ik een collega-etaleur die samen met mij op hetzelfde ogenblik gestart was, wij kenden mekaar van de etalageschool, en met z’n tweeen gingen wij hele winkelstraten af, winkel in en uit, proberen een gesprek aan te gaan met winkeliers en ons kaartje achter laten.  Zo’n 300 kaartjes heb ik persoonlijk aan winkeliers overhandigd en het resultaat was 1 klant.

Deze eerste klant had een kledingszaak in Schilde. Aangezien ik toen nog bijna geen werk had heb ik zelf mee aan zijn winkel geschilderd om een centje bij te verdienen. Alle beetjes hielpen. Van daaruit kwam mijn tweede klant in Schilde gevolgd door nog een derde. Met een regelmaat van om de 14 dagen een etalage decoratie begon er schot in de zaak te komen.
Langzaamaan begonnen andere mensen, winkeliers die mijn kaartje toch liggen hadden, ook te bellen, en op die manier begon mijn klantenbestand op te bouwen. Als ik dan toch op verplaatsing was om bij de klanten te gaan decoreren profiteerde ik van de gelegenheid om ook terug andere winkels binnen te gaan om mezelf voor te stellen. Prospectie heet dat dus 😉 Ik had ondertussen ook al geleerd dat ik bij het prospecteren niet als openingszin mocht vragen of de winkelier een etaleur nodig had? Want, neen, dat hebben ze niet nodig. Maar als je vraagt of ze graag wilden weten wat een etalage decoratie zou kosten wilden ze dat wel graag weten. Sommige gewoon om te weten wat ze uitspaarden door het zelf te doen, anderen om het te kunnen vergelijken met de tarieven van hun huidige etaleur …. hoe dan ook, op deze manier kreeg ik wel een gesprek aan  de gang.

Als ik dan een klantenbestand had opgebouwd kwamen er nieuwe klanten bij die via mondreclame hun weg tot bij mij hadden gevonden.
Op deze wijze heb ik mijn zaak jaren geleden opgestart …

Hoe het verder ging lees je in een volgende blog

Meer over mijn werk:
http://www.mg-etalages.be

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s